Toen ik hoorde dat er een lunch of een diner zou plaatsvinden ter ere van Jonnie Boer, zowel in Hongkong als wel in Antwerpen als wel in Amsterdam, door een aantal zeer grote chefs die goed met hem bevriend waren, stond ik natuurlijk voor in de rij.

Wat ik niet wist was dat ik al achter in de rij stond en dat alles vol was. Gelukkig kon mijn trouwe amigo Joris Bijdendijk nog een plekje voor me vinden in Rijks op  maandag 8 december .

De binnenkomst is, nou, laten we zeggen, beladen. Want er staat een mevrouw van Rijks voor de jassen en ‘grande dame’ Therese Boer staat daar helemaal in haar eentje te wachten op de gasten. Een dikke omhelzing krijg ik. Gelukkig dat er niet nog heel veel meer mensen zijn. Dus ze heeft alle tijd voor die omhelzing. De entree is veranderd in een soort grote fotogalerij van de grote chef. Alleen maar leuke foto’s.

We kletsen even bij. Ze heeft het zwaar. Ja, dat begrijp ik ook nog wel. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk. Na een paar minuten worden we naar een tafeltje geleid. De zaak zit afgeladen vol. En één voor één komen alle chefs zich heel lief bij me melden. En vragen hoe het met me gaat. Er zijn er een paar waaronder Richard Ekkebus uit Hongkong. Die weet helemaal niet wat er met me aan de hand is. Dus die schrikt zich helemaal dood. Gelukkig kan ik hem geruststellen dat het best wel redelijk goed met me gaat.

We beginnen meteen met een aantal waanzinnige snacks. Waaronder de eerste, een soort kleine bouillon.Met daarin spek, slak, octopus en aardpeer. Gemaakt door Sidney Schutte van Spectrum. Er komt nog een tweede amuse. Een stukje Hollandse haring met nori, miso en shiso blad. Een bekende amuse uit Ron’s Gastrobar.

Daarna een soort klein parfaitje van karnemelk. Met Japanse tomaten, paprika en sichuanpeper. Een prachtig begin. Terwijl Ron me de eerste anjouduif komt laten zien (Dat komt hij tien keer doen ongeveer),  

 

Gevuld met eendenlever, paddenstoel en truffel. In deeg. Die straks als hoofdgerecht doorkomt. Het eerste gerecht is, crème van ganzenlever met Hollandse garnalen, tomaat en limoenblad van NelsonTanate, de Librije.

De zoon van Jonny, Jimmy, zie ik aan het einde van de zaal aan een soort geïmproviseerde passe de borden opmaken. Hierna komt mijn grote vriend Hans van Wolde van Brut 172,  

met artisjok barigoule met wat koningskrab, mosterd, witte truffel en zuur van Oos.

 

Heerlijk gerechtje ook. De derde in de reeks voorgerechtjes is vanSergio Herman, Privé Privé, zijn nieuwe zaak in Antwerpen.Langoustine met knolselderij, witlof, kobava, kerstbloesem en plumboter.

 

Hierna Richard Ekkebus, Amber Hongkong(drie Michelin sterren sinds kort), Walnoot Miso, Mariegold ei, microfilia champignons en vergeten Zeeuwse uien en die tussen klein wafeltjes zijn gestopt.

( Met die vergeten Zeeuwse uien zou je denken aan vergeten groenten, maar niets is minder waar. Ze heten vergeten Zeeuwse uien omdat ze ooit in een ongelukje op het vuur zijn vergeten en daardoor veel te gaar werden en zijn gaan karameliseren).Denk een beetje aan de tarte tatin, wat ook geboren is uit een ongeluk.

De laatste van de voorgerechten is vanSidney Schutte. Ik schreef laatst over hem. Dat ik zo lekker heb gegeten bij hem bij Rustwat in Blaricum.

Maar Sidney is ook al jaren chef van restaurant Spectrum. In het Waldorf Astoria in Amsterdam aan de Herengracht(Twee Michelin sterren). Zwezerik met paling, passievrucht, merg, kaviaar en vijgenblad.

En dan eindelijk Ron met zijn signature de Anjouduif.

Denk aan een Wellington. In deeg dusmet eendenlever paddenstoel en truffel. Waanzinnig!

 

De laatste in de rij voor deze lunch die een hommage is aan Jonnie, diegelukkig wordt vrijgehouden van lange verhalen, speeches en andere goed bedoelde informatie, is Joris Bijdendijk van Rijks met zijn

[05:47–05:59] Meal Fire 2.0. Dan kennen we de meeste van u, food dus de millfeuille van biet. Normaal gesproken zijn dit dunne plakjes rode biet tegen elkaar aanliggend gegaard met daarbij een prachtige saus.

Maar dit is een millfeuille 2.0 van rode biet met tomasu sojasaus. Wat geheel zoet is gemaakt. Deels bevroren, deels als mousse. Het ziet er niet alleen waanzinnig uit, dat is het ook.

Enfin, na 2,5 uur is het mooi geweest. Hebben we een geweldige lunch achter de rug. En begint mijn vermoeidheid parten te spelen,Wat ik heb nog steeds als ik uit ga, grote zalen met veel mensen met veel geluid. Dat ik na een paar uur gewoon uitgeput ben. Zo ook nu. Dus we haken af. We nemen nog een koffietje.met friandises geheel in stijl En we zijn eraf. Een geweldige ervaring Rijker.

Wow wat een feest.